Milijarde tona dijamanata kruže oko zvijezda u svemiru

Teleskop Grin Benk, na zapadu američke države Virdžinije, decenijama je mjesto na kome brojni autori naučne fantastike maštaju o susretu sa vanzemaljskim civilizacijama, ali i naučnici o značajnim otkrićima.

Sada članak, objavljen u časopisu Nature Astronomy, po ko zna koji put pokazuje da je stvarnost luđa od najbogatije mašte kada je priroda u pitanju. Naučnici su upravo iz pomoć tog teleskopa uspeli objasniti kako misteriozni snopovi radio-valova koji dolaze do Zemlje preko ogromnih prostranstava naše galaksije potiču od dijamanata koji kruže oko udaljenih tek rođenih zvijezda.

Otkrića

Dvadeset godina astronomi i astrofizičari nisu uspijevali objasniti zašto, pri određenim frekvencijama nevidljivog spektra, nebo u nekim područjima izgleda mnogo svjetlije od okolnih područja. A onda su se udružili Grin Banks i australijski Teleskop Kompakt arej (Telescope Compact Array) iz Novog Južnog Velsa.

Zajedničkim snagama su otkrili da mikrotalasi iz izvora udaljenog oko 500 svjetlosnih godina od Zemlje potiču iz oblaka koji rotiraju oko zvijezda, čiji sastav čine ogromne količine malih dijamantskih kristala.

Kristali rotiraju oko svoje ose na desetinu milijardi puta u sekundi, što odgovara frekvenciji mikrotalasa. Veličina mikrodijamanata nije tolika da bi njima mogao da se ukrasi prsten, ogrlica ili dijadema, već je riječ o veličini milionitog dijela milimetra.

Ovakve anomalije mikrotalasa prvi put je otkrio Nasin satelit COBE (Cosmic Background Explorer) 1996. godine, što je naučnicima koji su pomoću njega istraživali svemir u nevidljivom dijelu spektra donijelo pojedine Nobelove nagrade.

Stvaranje

Porijeklo mikrotalasa godinama se objašnjavalo kao svemirska prašina sačinjena od policikličkih ugljovodonika. Međutim, ta teorija je uzdrmana kad se otkrilo da mikrotalasi do Zemlje ne stižu baš uvijek iz takvih oblaka prašine, prenosi Express.

Tada je astronom Džejn Grejvs, sa Univerziteta u Kardifu, svojim promatranjima 14 vrlo masivnih mladih zvijezda uhvatila trenutak stvaranja planeta u zvjezdanim sistemima koji su se tek formirali. Ona je tada uočila da iz oblaka oko jedne od tih zvijezda do nas dopire izraziti skok mikrotalasa u uskom području. Njena kolegica Ana Skajfe sa Univerziteta u Mančesteru vrlo sličnu osobinu je primijetila kod druge dvije zvijezde.

Tri skoro identična slučaja bila su zvono za uzbunu. To su bile zvijezda V892 Tau u sazviježđu Bika, HD 97048 i MWC 297 u sazviježđima Kameleon i Zmija. Oblaci oko tih zvijezda zrače, ispostavilo se, na frekvencijama između 20 i 50 gigaherca, a kristali dijamanata za koje se ispostavilo da su izvor, imaju dimenzije između 0,75 i 1,1 milionitih dijelova milimetra.

Postojanje takvih kristala u svemiru astronomi su dokazali u travnju, otkrićem ostataka meteorita koji je prije desetak godina eksplodirao iznad pustinje u Sudanu. Kristali su se nalazili u ostacima meteorita koje su pronašli. Usprkos sitnim dimenzijama, astronomi procjenjuju da bi svi nanodijamanti koji kruže oko svake pojedinačne zvijezde, kad bi se prikupili na jednom mjestu, imali masu otprilike jednaku masi Merkura, odnosno stotinu milijardi milijarda tona.

Odgovori

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Obavezna polja su označena sa *